Sağımda solumda.

Aklımın kıyısında, köşesinde o var.

Kimi kandırıyorum; aklımın her zerresinde o var.

Kanımda dolaşıyor gibi.

Sanki hep içimde.

Damarlarımdan birinden geçiyor desem yetmiyor.

Vücudumda kan yerine o var.

Kalbime her saniye dolup boşalıyor.

Ne zaman kan versem az bir kısmı gidiyor sonra daha çok geri geliyor.

Kalbim onun adıyla iki hece atıyor.

Bazen hızlanıyor, bazen de yavaşlıyor ama adını söylemeye devam ediyor.

Her soluk alışımda ciğerlerime doluyor.

Yakıp kavuruyor içimi.

Sıcak sıcak geliyor içime.

Sonra da daha sıcak bir şekilde geri çıkıyor ama en kısa zamanda tekrar doluyor beni yalnız bırakmıyor.

Gözümü her yumduğumda karşıma geliyor.

Açtığımda kaçıp yerine saklanıyor.

Uykularım bitmesin diyorum sırf gözümü açmamak için.

Onu her an görebilmek için.

Karşıma geçip oturduğunda yüzüne bakmaya kıyamıyorum, ama yüzüne bakınca da bakmaya doyamıyorum.

Sesini duymak yetiyor mutlu olmama.

Havalara uçuyorum sinirlenip bana kızdığında.

Onu üzmek aklımın ucundan bile geçmiyor.

Kırılmasın diye o elmastan yapılmış yufka yüreği, ağzımdan çıkacak her hayır “evet” oluyor.

Bu beni ben olmaktan çıkarıyor.

Belki az da olsa üzüyor.

Ama onun mutluluğu bana yetiyor.

Fakat o bunların zerresini bile bilmiyor…

Bilse bile bana hissettirmiyor..

Bu yürek sana sevdalı Canısı.... :):):):):):):):)